Daarna wordt samen gegeten. Iedereen brengt zijn eigen eten mee en elk brengt zijn eigen kruik met Chicha (een zelfgemaakte drank op basis van mais) mee. De kruiken worden constant doorgegeven. Na het eten worden alle kruiken verzameld en de namen van de mensen worden een voor een afgeroepen. Die komt dan tussen alle kruiken zijn/haar eigen kruik terughalen.
Dan begint het eigenlijke ritueel. Elk jaar wordt iemand uitgekozen die de rol vervult van Zorro (nee, niet die met zijn maskerke). Vroeger werd die persoon in vosse-vacht gehuld, maar van die traditie, blijft enkel de hoed met struiken en de staart over. De gemeenschap wacht beneden aan het waterreservoir op de komst van de Zorro. Het idee is, dat die helemaal van boven komt gelopen, in het kanaal en dat hij rapper loopt dan het water. Bij aankomst wordt hij luidkeels toegejuicht en verwelkomd door het dorp.
De bewoners vormen dan een lange rij en één voor één gaan ze op hun knieën zitten en geven ze een kopstoot aan de Zorro waarbij ze vragen: "Zal er veel water zijn dit jaar" "Ja, er zal veel water zijn dit jaar". Hoe harder de kopstoot, hoe meer water er op je akkers zal zijn. Och arme, diegene die al die kopstoten opvangt.
Daarnaast gaan alle mannen in een kring zitten en wordt een heerlijke maaltijd geserveerd die samengedeeld wordt. 
Die avond ben ik samen met nog een paar andere, naar de ruines gegaan om daar de nacht door te brengen. We worden verwelkomd door la Señora die al die maanden bij de ruines woont om de archeologen te verwennen.
De volgende dag bezoeken we de ruines, om daarna snel af te dalen om 'het laatste concert van een meester' bij te wonen.
'El maestro' en zijn vrouw. Het stemmen van de viool.
Die avond ben ik stikkapot maar terzelfdertijd zo vol energie weer in Lima aangekomen. En hoewel mijn vakantie toen begon, met oh zo veel zin om alweer in het werk te vliegen
